بدون تو سنگم، کنار تو ابرم

بیا تا گریه کنم، سر اومده صبرم

نه گریه مونده برام، نه خنده مونده برام

فقط یه کابوس کشنده مونده برام

کسی که هستی شو به وعده هات داده

یه بار بپرس چرا به این روز افتاده

همه اش تو این فکرم الان تو فکر چیه

کجاس چی کار می کنه الان کنار کیه

بدون تو سنگم، کنار تو ابرم

بیا تا گریه کنم، سر اومده صبرم

اگه یه روز مردم، بیا و گریه کن و

یه شاخه نیلوفر، بذار روی قبرم

یه حس گیج و سمج همیشه همدممه

می گن شکنجه بسه، می گم بازم کممه

نگات چرا چشمی به من نمی دوزه

چرا برای دلم، دلت نمی سوزه

تو فکر و ذکر منی، ولی ازم دوری

دلت نخواسته منو، نگو که مجبوری

پاورقی

اینم ترانه ای از محسن چاووشی

که به سرگذشت منم میخوره

 منو ببخش غريبه ، يه آشنا نبودم

چله نشستم اما ، ازت جدا نبودم

يه كلبه ساختم از عشق ، موج اومد و خراب كرد

تموم نقشه هامو ، اومد نقش بر آب كرد

دوستت دارم اگر چه ، فاصله ها زيادن

نقطه چيناي ممتد ، تورو به من ندادن

رو خاك غم نشسته ، كسي كه رفته بر باد

اون عاشق قديمي ، تو رو نبرده از ياد

طلسم دستاي ما ، شكسته مي شد اي كاش

دارم مي رم عزيزم ، مواظب خودت باشد

پاورقی

آره منا ببخش

به خاطر تمام بدیهام

دیگه کلبه ای واسم نمونده

نمیدونم بگم امواج خرابشون کردن

یا آدمای حسود و خائن

آره دوستت دارم اگر چه از تو دورم و شاید تو مال دیگری باشی

آره ماهان همون عاشق سابق تو را از یاد نبرده هر چند تو به یادش نیستی

منم دارم میرم

شاید یک جایی دور

شایدم مال دیگری

ولی خواهشا مواظب خودت باش ناناسم

ميدونم برات عجيبه اين همه اصرار و خواهش

اين همه خواستن دستات بدون حتا نوازش

ميدونم كه خم نداره واسه تو گريه ي دردم

ميگذري از من و ميري اما باز من برميگردم

ميدونم برات عجيبه من با اون همه غرورم

پيش همه ي بديهات چه جوري بازهم صبورم

ميدونم واسه ات سواله كه چرا پيشت حقيرم

دور ميشي منو نبيني باز سراغتو ميگيرم

ميدوني چرا هميشه من بدهكار تو ميشم

وقتي نيستي هم يه جوري با خيالت راضي ميشم

ميدوني واسه چي از تو من ميبينم و ميخنده

تا نبيني گريه هامو هردو چشمامو ميبنده

چاره اي جزو اين ندارم آخه خون شدي تو رگهام

ميميرم اگه نباشي بي تو من بدجوري تنهام

ميدونم يه روز ميفهمي روزي كه دنيا را گشتي

من چجوري تو را خواستم تو چجور ازم گذشتي

چاره اي جزو اين ندارم آخه خون شدي تو رگهام

ميميرم اگه نباشي بي تو من بدجوري تنهام

ميدونم يه روز ميفهمي روزي كه دنيا را گشتي

من چجوري تو را خواستم تو چه جور ازم گذشتي

سلام

سلام به همه

دلم گرفته به اندازه يك دنيا

 چند روزه كه حالم اصلا خوش نيست

مشكلاتم از اوني كه بوده بيشتر شده

يادمه از ابتداي سال 1387 همش بهش ميگفتم امسال سال خوبي نيست

درسته اصلا خوب نبود و روز به روز مشكلاتم بيشتر ميشه

از ابتداي سال يكي از آرزوهام از خدا راحتي و خلاص شدن از اين دنيا بود

 پنجشنبه اينقدر حالم بد بود كه جمعه از صبح تا انتهاي شب قدم ميزدم

و فكر ميكردم

اينقدر فكر كردن واسم مهم بود كه كه سرما تو تنم اثر نمي كرد

خلاصه آخر شب جمعه تونستم يكي از مشكلاتما رفع كنم

ولي يك سوگ عجيب اومد سراغم

 آخر شب كه رفتم خونه ديدم همه پكرن

پدر بهم گفت چرا گوشي را جواب نمي دي

گفتم حا لم خوش نبوده

جوياي ماجرا شدم و متوجه شدم

عمه پدر كه مثل عمه خودم دوستش داشتم فوت كرده

 يك دفعه حالم به طور عجيبي عوض شد

ياد خاطرات گذشتم افتادم

ياد روزاي نوجواني كه زياد ميديدمش و هميشه دعام مي كرد

 و دعاي خيرش پشت سرم بود

خيلي ناراحت بودم

از يك سو به خاطر اينكه خيلي وقت بود نديده بودمش و ديگم نمي ديدمش

 از سويي هم به خاطر از دست دادنش

حاشيه نرم و خستتون نكنم هر چند ميدونم خسته شديد

يك لحظه گفتم كاش ميشد منم باش ميرفتم

ولي با چيزايي كه تو اين چند روز و

تشيع جتنازه تا هفت ديدم

 نميگم پشيمون از رفتن ولي سرد شدم

تازه فهميدم اون موقع من راحت ميشم

ولي خانوادم چي

اونا چه گناهي كردن

من واسه خلاصي از گناهام و تنهايي ميخوام برم

 ولي خانوادم بايد چكار كنن

آيا درسته براي تحقق آرزوم باعث آزرده خاطر شدن اونا بشم

آيا تا حالا اين همه اذيتشون كردم بس نبوده

نميدونم بايد چكار كنم

از شنبه يك مشكل ديگم به مشكلاتم اضافه شد

دلتنگي و تنهايي مطلق

 ديگه نميدونم بايد با كي درد و دل كنم

خدايا تا به حال كمكم بودي

بازم كمكم كن

معذرت سرتونا درد آوردم

 شما بريد بقيه آپا بخونيد

من ديگه بايد برم

اینا تقدیم میکنم به چند تا گل که دلم واسشون تنگیده

آبجی مریم و محیا عزیزم

زهرای گلم

و یک دوست خوب به نام یاس مهربون

در آخرین لحظه دیدار به چشمانت نگاه کردم

وگفتم بدان آسمان قلبم باتو یا بی تو بهاریست

همان لبخندی که توان رااز من می ربود بر لبانت زینت بست

و به آرامی از من فاصله گرفتی بی هیچ کلامی

من خاموش به تو نگاه می کردم

و در دل باخود می گفتم

ای کاش این قامت نحیف لحظه ای فقط لحظه ای می اندیشید که

آسمان بهاری یعنی ابر باران رعد و برق و طوفان ناگهانی

واین جمله

 جمله ای بود بدتر ازخواهش

برای ماندن

 و تمنایی  بود برای با او بودن

يادته يه روز بهم گفتي هر وقت خواستي گريه كني برو زير بارون

 كه نكنه نامردي اشكاتو ببينه و بهت بخنده

گفتم اگه بارون نيومد چي 

 گفتي اگه چشماي قشنگ تو بباره آسمون گريش مي گيره

گفتم:يه خواهش دارم وقتي آسمون چشمام خواست بباره تنهام نزار

گفتي : به چشم

حالا امروز من دارم گريه مي كنم

اما آسمون نمي باره

تو هم اون دور دورا ايستادي و داري بهم ميخندي

بي تو دلم گرفته با من نمانده حالي

با من غريبه گشتي بعد از گذشت سالي

وقتي كه سهم من شد يك انتظار كهنه

چشمم دگر ندارد اشكي به آن زلالي

عمري سوال كردم تنهايي خودم را

همواره شد جوابم آه و سكوت و لالي

حالا كه دور دورم از پرتو نگاهت

در قلب من دوباره جايت شده چه خالي

آه اي مسافر من سهم من از وجودت

يك بغض كهنه گشته باشكلكي خيالي

اين روزا سنگين سرت طول و درازه سفرت

عشق و گرفته تفرقه سفر میری بی بدرقه

از همشون عاشق ترم اين ديگه دعوا نداره