وقتي تو گريه ميكني ثانيه شعله ور ميشه
گر ميگيره بال نسيم گلخونه خاكستر ميشه
وقتي تو گريه ميكني ترانه ها بم تر ميشن
شمعدونيا ميترسنو آيينه ها كمتر ميشن
وقتي تو گريه ميكني ابراي دل نازك شب
آبي ميشن براي تو  ستاره ها ميسوزنو
مثل يه دست رازقي  پرپر ميشن به پاي تو
وقتي تو گريه ميكني غمگين ميشن قناريا
بد ميشه خوندن براشون پروانه ها دلگير ميشن
نقش و نگار ميريزه از  رنگين كمون پراشون
وقتي تو گريه ميكني
وقتي تو گريه ميكني
وقتي تو گريه ميكني شك ميكنم به بودنم
پر ميشم از خالي شدن گم ميشه چيزي ازتنم
اسير بي وزني ميشم رها شده تو يك قفس
كلافه ميشم از خودم خسته ميشم از همه كس
وقتي تو گريه ميكني ابراي دل نازك شب
آبي ميشن براي تو ستاره ها ميسوزنو
مثل يه دست رازقي پرپر ميشن به پاي تو
وقتي تو گريه ميكني غمگين ميشن قناريا
بد ميشه خوندن براشون پروانه ها دلگير ميشن
نقش و نگار ميريزه از رنگين كمون پراشون
وقتي تو گريه ميكني
وقتي تو گريه ميكني

پاورقی

آره هرچند تو گریه های ماهانا

اشکاشا دروغ تلقی میکردی

ولی ماهان طاقت دیدن اشکای ناناسشا نداشت

ولی تو اون شب در خالی که گریه میکردی

و دل ماهان داشت کباب میشد

با خرفهای عده ای این دل به جیز جیز افتاد

آخه سخت بود کار نکرده به پای من تمام شد

ناناسم همیشه شاد باش

چون ماهان طاقت دیدن اشکاتا نداشته و نداره

بوسه باد خزونی، با هزار نامهربونی،
زیر گوش برگ تنها،میگه طعمه خزونی
برگ سبز و تر و تازه، رنگ سبزشو می بازه،
غرق بوسه های باد و وحشت روزای تازه
می کَنه دل از درخت و، میشه آواره کوچه
کوچه ای که یادگارِ روزای رفته و پوچه
می شینه گوشة کوچه، چشم به آسمون می دوزه
می کُنه یاد گذشته، دلش از غصه می سوزه
یاد باد یادِ گذشته شاد باد
این دلِ زرد و تهی در حسرتِ دیدار باد
یادِ روزایی که کوچه زیر سايه تنم بود
مهربون درختِ عاشق، مستِ عطر نفسم بود
سهمِ من از بوسه باد، چی بگم ای داد و بیداد
همه زردی و تباهی، مُردن و رفتن از یاد

بوسه باد خزونی، با هزار نامهربونی،
زیر گوش برگ تنها،میگه طعمه خزونی
برگ سبز و تر و تازه، رنگ سبزشو می بازه،
غرق بوسه های باد و وحشت روزای تازه
می کَنه دل از درخت و، میشه آواره کوچه
کوچه ای که یادگارِ روزای رفته و پوچه
می شینه گوشة کوچه، چشم به آسمون می دوزه
می کُنه یاد گذشته، دلش از غصه می سوزه
یاد باد یادِ گذشته شاد باد
این دلِ زرد و تهی در حسرتِ دیدار باد
یادِ روزایی که کوچه زیر سايه تنم بود
مهربون درختِ عاشق، مستِ عطر نفسم بود
سهمِ من از بوسه باد، چی بگم ای داد و بیداد
همه زردی و تباهی، مُردن و رفتن از یاد

آه ای زندگی منم که هنوز با همه پوچی از تو لبریزم
نه به فکرم که رشته پاره کنم نه بر آنم که از تو بگریزم
همه ذرات جسم خاکی من از تو ای شعر گرم در سوزند
آسمانهای صاف را مانند که لبالب ز باده ی روزند
با هزاران جوانه میخواند بوته نسترن سرود ترا
هر نسیمی که می وزد در باغ می رساند به او درود ترا
من ترا در تو جستجو کردم نه در آن خوابهای رویایی
در دو دست تو سخت کاویدم پر شدم پر شدم ز زیبایی
پر شدم از ترانه های سیاه پر شدم از ترانه های سپید
از هزاران شراره های نیاز از هزاران جرقه های امید
حیف از آن روزها که من با خشم به تو چون دشمنی نظر کردم
پوچ پنداشتم فریب ترا. ز تو ماندم ترا هدر کردم
غافل از آنکه تو به جایی و من همچو آبی روان که در گذرم
گمشده در غبار شون زوال ره تاریک مرگ می سپرم
آه ای زندگی من اینه ام از تو چشمم پر از نگاه شود
ورنه گر مرگ بنگرد در من روی اینه ام سیاه شود
عاشقم عاشق ستاره صبح عاشق ابرهای سرگردان
عاشق روزهای بارانی عاشق هر چه نام توست بر آن
می مکم با وجود تشنه خویش  خون سوزان لحظه های ترا
آنچنان از تو کام میگیرم

دوستم داشته باش ، بادها، دلتنگ اند
دستها ، بیهوده ، چشمها، بیرنگ اند
دوستم داشته باش ، شهرها می لرزند
برگها می سوزند ، یادها می گندند
باز شو تا پرواز ، سبز باش از آواز
آشتی كن با رنگ ، عشق بازی با ساز
"دوستم داشته باش ،سیب ها پوسیده
یاس ها خشکیده،شیر هم ترسیده"
دوستم داشته باش ، عطرها در راهند
دوستت دارم ها ، آه ، چه كوتاهند
دوستت خواهم داشت ، بیشتر از باران
گرمتر از لبخند ، داغ چون تابستان
دوستت خواهم داشت ، شادتر خواهم شد
ناب تر ، روشن تر ، بارور خواهم شد
دوستم داشته باش ، برگ را باور كن
آفتابی تر شو ، باغ را از بر كن
دوستم داشته باش ، عطرها در راهند
دوستت دارم ها ، آه ، چه كوتاهند
خواب دیدم در خواب ، آب ، آبی تر بود
روز ، پر سوز نبود ، زخم، شرم آور بود
خواب دیدم در تو ، رود از تب می سوخت
نور گیسو می بافت ، باغچه گل می دوخت
دوستم داشته باش ،عطر ها در راهند
دوستت دارم ها ،آه چه کوتاهند

پاورقی

چرا اینجوری شده

چرا همه این کلمه را به بازی میگیرن

آخه چرا

ميخواهم و ميخواستمت تا نفسم بود
ميسوختم از حسرت و عشق تو بسم بود
عشق تو بسم بود كه اين شعله بيدار
روشنگر شبهاي بلند قفسم بود
آن بخت گريزنده دمي آمد و بگذشت
غم بود كه پيوسته نفس در نفسم بود
دست منو آغوش تو هيهات كه يك عمر
تنها نفسي با تو نشستن هوسم بود
سيماي مسيحائي اندوه تو اي عشق
در غربت اين مهلكه فريادرسم بود
لب بسته و پر سوخته از كوي تو رفتم
رفتم بخدا گر هوسم بود بسم بود

پاورقی

آره همیشه میواستم مال خودم باشی

آره الان غمه که پا به پام و همنفسم شده

آره منا سوزوندی و از خوذت دور کردی

با حرفهایی که زدی

دلتنگم و پرواز گلستان هوسم نیست
گلزار به آسایش کنج قفسم نیست
می گریم و چون شمع امیدی ز کسم نیست
می نالم و مانند جرس دادرسم نیست
در هجر تو بایست که یک عمر بنالم
افسوس که از ضعف بجز یک نفسم نیست
گرمست ز بس صحبت دستم به گریبان
مخمورم و بر ساغر می دسترسم نیست
بر هم زدم از ذوق اسیری پر و بالی
ورنه سر پرواز ز کنج قفسم نیست
چیند همه کس دامن گل زین چمن و من
چون غنچه بجز چیدن دامان هوسم نیست
از قطره شبنم ز گلستان چه درآید
از بهر تماشای تو این دیده بسم نیست
دل بسکه طبیب از غم عشقش شده روشن
برخاطر آیینه غبار از نفسم نیست

پاورقی

آره تو سرتا بالا بگیر

و هیچ غمی نداشته باش

افتخار کن کخ تونستی به بازیم بگیری و راحت تنهام بذاری

آره ناناسم سرتا بالا بگیر

پاورقی

خوب تو خودت بگو

اگه این کار اسمش بی وفایی نیست پس چیه

پاورقی

خدایا کمکم کن

و با چرتکه ای که ندارم
حساب ورشکستگی ام را
نگاه می دارم
حساب آنچه که از دست رفته است
تمام آنچه که در خاطره ات خط می خورد
همین که برخیزم
همین که دو امتداد روسری ام را
به آرزوی تازه ای گره بزنم
دوباره
زندگی ام آغاز می شود

                            تو آنروز ديرتر از حركت عقربه هاي ساعت آمدي

 اما آمدی

 با انگشتان پر مهرت بر در زدی

و من در را گشودم

چشمهايم جان گرفتند

و تو آنجا نرم وآرام كنارم نشستي

همانجا كه حالا هر وقت نيستي نگاهش مي كنم تا دلتنگي هايم كمرنگ شوند 

باران می بارد

و دل غم زده ی من به دنبال بهانه است تا تو را یاد کند

آن روز بارانی

زیر آن سقف سنتی که همه سنتهایش تزویر و ریا بود

 نشستیم وسنت شکستیم

و به جای خوردن چای در استکانهای کمر باریک

 چیزی رنگارنگ خوردیم

و از رنگ و یکرنگی و دورنگی گفتیم

و من از هر آنچه داشتم گفتم

از خوبیهای تو

و تو از فردای تارَت

چقدر نگاهت بی تفاوت بود

و می دانستم کسی آن طرف تر هست

که  انتظارت را می کشد

و تو نگاهت به او بی تفاوت نیست

و حالا که می نویسم دلم دریای اندوه است

ترنم صدای باران با بوی خاک چقدر رویایی است

و چقدر با حال من جور است

می خواهم سر به بیابان بگذارم

دیگر از جنگل هم بیزارم

 

و از توهم شاید ... شاید گریزانم

واژه ها دیگر نمی آیند

کسی نیست تا خط خطی های دلم را دستی بکشد

 

و همدردی کند وبا من گریه کند

چه حسی غریبی است

تا ابد تو را نداشتن

                                       انتظار نداشتم تا هميشه هم سلولی من بمونی

   انتظار نداشتم چون محكوم به حبس ابد بودم ، تو هم فكر فرار رو از سرت بيرون كنی

             انتظار نداشتم شريک غم هام بشی و شاديهای كوچیكت رو به من تعارف كنی

انتظار نداشتم وقتی از پشت ميله ها، آزادی رو نگاه می كنی، منو هم تو روياهات بـبـيـنـی

   انتظار نداشتم وقتی يواشكی كليدها رو از جيب نگهبان برداشتی، منو محرم بدونی

     حتی انتظار نداشتم وقتی تو اعماق شب از سلول خارج شدی، كليدها رو با خودت نبری

                              فقط انتظار داشتم به حرمت

                                          تموم خاطرات مشترکمــون

                                                          تموم يادگاريهامون رودیوار

من خیلی قصه دارم هیچ مونسی ندارم

تو آسمون ستاره است حتی اونم ندارم

تا کی باید به دل بگم بساز بساز بسوز بسوز

تا کی باید به دل بگم که چشماتو به در بدوز

تا کی باید گریه کنم از دست کار روزگار

تا کی باید بباره چشمام مثل ابر بهار

کی می گه تنهایی سخت نیست بخدا تنهایی سخته

الهی بی کس نشی بخدا بی کسی سخته

اینم از بخت بد ماست راضی ام هر چی خدا خواست

ای خدا برس به دادم ای خدا تنهایی سخته

پاورقی

آره چقدر قصه داشتم و همه نا تمام موند

آخه تا کی باید این چیزا را بگم

به خدا تنهایی سخته

خدایا حالا که تنهام

تو تنهام نذار و کمکم کن

خط مي کشيد روي تمام سؤال ها

تعريف ها؛معادله ها؛احتمال ها

خط زدبه روي شايدواماوهرچه بود

خط زدبه روي قاعده هاومثال ها

خطي دگر کشيدبه«قانون خويشتن»

قانون لحظه هاوزمان هاوسال ها

ازخودکشيددست وبه خودنيزخط کشيد

يعني به روي دفترخط ها وخال ها

خط ها به هم رسيده ويک جمله ساختند

با عشق ممکن است تمام محال ها

توی ساحل روی شن ها قایقی به گل نشسته

یکی با چشمون گریون گوشه ای تنها نشسته

نگاه پر اضطرابش به افق به بی نهایت

ساکته اما تو قلبش داره یه دنیا شکایت

تو چشاش حلقه ی اشکه توی قلبش غم دنیا

منتظر به راه یار تا بیاد امروز و فردا

باورش نمی شه عشق وهمه دنیاش زیر آبه

تنها مونده توی ساحل زندگی براش عذابه

خاطرات لب دریا دیگه از یادش نمی ره

همه دنیاش زیر آبو خودشم به غم اسیره

دست بی رحم زمونه عشقشو برده به دریا

حالا از خودش می پرسه میادش آیا وآیا

عاشقی که تنها باشه توی دنیا نمی مونه

دل عاشقو شکستن شده کار این زمونه

خاطرات لب دریا دیگه از یادش نمی ره

همه دنیاش زیر آبو از غم دوریش می میره

هرگز از یادش نمی ره

از غم دوریش می میره

می خوام برم یه جایی دلم گرفته از اینجا

                            یه جایی  که  دور باشم از غصه های دنیا

دلم  اسیر  نباشه  اشکام   غلیظ  نباشه

                           اگر غلیظ هم باشه به  پای عشقم باشه

می خوام مثل پرنده پر بکشم  به هر  جا

                          همیشه من بمونم تو این شادی  و  رویاء

می خوام دیگه  غریبه  برام  نمونه  اینجا

                          همه  بشن  آشنا  واسه   امروز   و   فردا

می خوام برم یه جایی خواب ببینم بهشتو

                            روز   قشنگه   عشق  و   آخر  سر نو شتو

                       متنی که می خوام بنویسم نمی دونم میشه اسم شعر روش گذاشت یا نه

                            ولی هر چی باشه حرفای دل تنگمه که همین حالا نوشتم

                      اونم برای کسی که حالا در خواب نازه و نمی دونه یه ماهانی اینجاست

                                     که اینقدر عاشقشه و نگران از دست داد نش

                                    که برای یه لحظه خواب به چشماش نمی یاد

                                   سکو تی سنگین در خانه سایه افکنده است

                                           هیچ صدایی به گوشم نمی رسد

                                       به جز صدای حرکت عقربه های ساعت

                                           می خواهم چشمهایم را ببندم

                              تا شاید برای مدت کوتاهی فارغ از فکرو خیال تو شوم

                                    ولی افسوس که خواب به سراغم نمی اید

                               فکرت مانند پیچک بلند یاس در وجودم ریشه دوانده

                                  دوباره باز مثل هر شب ستاره هارا می شمارم

                                                   بالاخره می خوابم

                                         در خواب هم باز تو را می بینم

                                 که با دلی سرد به من می گو یی دیگر نمی مانم

                                   در اینجاست که با فریاد چشمهایم را باز می کنم

                                   و ارزو می کنم که ای کاش هرگز نخوابیده بودم

                                                     وتصمیم می گیرم

                                   که از این پس برای داشتنت همیشه بیدار باشم

                                            ودر حسرتت چون شمع بسوزم

آهاي آدم برفي

اشك‌هايت جاري شده‌اند

كدامین غم تو را اين‌گونه در بر گرفته است

من بر خود نيز گلايه دارم

اين روزها من خودم را با كسي اشتباه مي‌گيرم

مي‌داني چرا

يادم رفته است خودم را معرفي كنم

اين منم...يك رويا...يك كابوس

سكوتم

چيزي نگو...نامم عوض مي‌شود

دلقک بودن دروغی بيش نيست

 ميان حجم‌هاي تو خالي زمان

 چراغي سوسو مي‌زند

كدامين فكر پيچيده  

 روي نقطه‌بازي‌هايمان تاب مي‌خورد

 اين صداي كدام سكوت است

 سكوت را بهانه‌اي بايد براي شكستن

 (هيسسس!)

 صدايت را مي‌شنوند 

 صحبت از كدام تصوير متوالي بي‌رنگ است

آهاي سكوت شيشه‌اي

كسي صدايت را شكسته است

فراموشی همیشگی‌ام را برمی‌دارم می‌گذارم روی طاقچه

حواست را جمع کن

صبح موقع بیرون رفتن آن را جا نگذاری

آهاي سكوت شيشه‌اي

كسي صدايت را شكسته است

فراموشي

آهاي

 و اینک این من بی من کجا مي‌رود

 چه هست و چه نیست

 تو مي‌داني او کیست

 حالا کجایی

 مرا پیدا نمي‌كني یا خودت را پنهان کرده ای 

به احترام باورم، دقیقه ای سکوت کن

به یاد حرف آخرم دقیقه ای سکوت کن

و آسمان ستاره را به واژه ها گره بزن

شبیه بغض دفترم دقیقه ای سکوت کن

طواف میکند غزل ،ضریح چشمهای تو

وچاره سازشد حرم دقیقه ای سکوت کن

قرار شد که فاصله مرا به شاعری برد

قبول کن که شاعرم دقیقه ای سکوت کن

و قاب میکنم شبی نگاه خیس کوچه را

که نیستی برابرم  دقیقه ای سکوت کن

وجنس خرده شیشه راکه چشم من بلدنبود

ببین چگونه از برم دقیقه ای سکوت کن

و من که غرق میشدم دراعتماد شیشه ای

در  آیینه  شناورم دقیقه ای سکوت کن

قفس به اسم آسمان ، تمام حرفهای تو

وگیج شد کبوترم  دقیقه ای سکوت کن

آره همیشه دوست داشتم مقابلم حرف بزنی

اگه چیز بدی میگفتم

دوست داشتم حرف بزنی

و از خودت دفاع کنی

و منا قانع کنی

ولی تو سکوت میکردی

آخه چرا

پاورقی

من چند بار بهت گفتم و تو باور نکردی

پاورقی

سعی کنید که کاری نکنید که چیزی کعه دوست دارید را از دست بدید

یا اگه از دست دادید

مثل ماهان بقیه چیزاتونم از دست ندید

پاورقی

هیچ آدم غمگینی نمیتونه تو روز پدر تبریک بگه

ولی من سال گذشته یکی را داشتم

که غیر پدرم شاید میتونستم به او هم تکیه کنم

و بهش بگم بابا

ولی ناخواسته اونا ازم گرفتن

و نذاشتن پدرم باشه

ولی من هنوزم مثل پدر خودم دوستش دارم

واین روزا از صمیم قلب بهش تبریک میگم

وآرزوم سلامتی او و خانوادشه

پاورقی

روز پدر بر تمامی پدران

پدر دوستای عزیزم

زهرا جونم

یاسی و منصوه جون

آبجی مریم و

آبجی محیام مبارک

پاورقی

بابایی جونم خیلی دوستت دارم و این روزا به تو تبریک میگم

به تو و بابای زهرا عزیزم

براي اولين بار كه آروم آروم چشمامو باز كردم

صورت مهربون و خندون اونو ديدم

و گرميه يه آغوشو حس كردم

و گرماي دستايي كه هنوز كه هنوزه پس ازگذشت 20سال

هر وقت كه دلم ميگيره

هر وقت كه احتياج به يه پشتيبان دارم

و يه دست ياري گرو و دل گرمي نوازش گر منه

دستايي كه وقتي مي گيرمشون احساس مي كنم

يه نفرهميشه هست كه دوستم داره

كه مواظبمه و برام يه دلگرميه هميشگيه

دستايي كه با گرماشون يه وجود مهربانو دوست داشتني رو حس مي كنم

و مي دونم اگه همه به من پشت كنن

اون مثل اوني كه اون بالاست هميشهبا منه و دوستم داره

پدري كه وقتي با تمام محبتش موهامو نوازش مي كنه حس مي كنم

خوشبختترين پسر روي زمينم

و دوست دارم براي هميشه پيشش بمونم و اون مدام نوازشم كنه

چون با وجود مهربون و مقتدر اونه كه من احساس قدرت مي كنم

و مي تونم بي محابا جلو برم وهيچ ترسي به خودم راه ندم

و خيلي راحت با سدي از مشكلات رو به رو بشم و بجنگم

و بتونم با خيلي از مسائل كنار بيام

و از همين جا مي خوام بهش

به اون وجود نازنينش بگم كه دوستش دارم

و اميدوارم روزي بتونم جبران اين همه

محبتتو بكنم هرچند كه شدني نيست

تقديم به بابا ي خوبم

روزت مبارك بابا جونم

دوستت دارم خيلي زياد

ولاد ت با سعادت مولي متقيان حضرت علي ابن ابي طالب (ع) و روز پدر بر تمامي شيعيان جهان و خصوصاً دوستان عزيز فرخنده و مبارک باد

بيا آيئنه دل منجلي کن
درون سينه ات را صيقلي کن 
بزن قفلي به درب خانه دل 
کليدش را به نام يا علي کن

 

پاورقی

سحرم یعنی تو آرزوهاما نمیدونستی

پاورقی

رفتی ولی بدون این رسمش نبود

من تازه به تو تکیه کرده بودم

تو خوب رسم دل شکستنا به من فهموندی

ولی امیدوارم کسی دلتا نشکنه

پاورقی

نمیدونستم ماهان به همین آسونی فراموش میشه

فکرشم نمیکردم

پاورقی

هر چند مردن ماهان واسه کسی مهم نبود

حتی تو سحر

پاورقی

ماهان از همون اولم لایق نبود

پاورقی

آخه سحر چرا تو اینا باور نکردی

یعنی واقعا نمی دونستی

که رفتی و تنهام گذاشتی

سلام

سلام به همه عزیزان و خوانندگان وبلاگ کلبه عشق ماهان

ماهان دیگه کارش تمام شد و مرد

نود روز بود که داشت جون می داد

ولی دیروز مرد

تا خیال خیلی ها راحت شه

کاش آدمای پست وجود نداشتن

کاش شیوا وجود نداشت تا این همه پشت سر ماهان نمی حرفید

آخه من چه بدی در حقت کرده بودم شیوا

که تو جدایی منو عشقم بی تاثیر نبودی

خیلی ازت بدو می یاد و متنفرم

این تو چند روز خیلی اتفاقا افتاد

بعضی وقتا ماهانا امیدوار میکرد

بعضی وقتام جون ماهانا میگرفت

سحرم

ناناسم

چرا دیشب اونجوری شد

بازم منا تو اون صحنه مقصر میدونی

چرا ماهان اینقدر بدشانسه

فکر نکنم دیگه حتی کور ترین راهی هم مونده باشه

ولی سحر اینا بدون ماهان دوستت داره

و نمی تونه فراموشت کنه

و هر کاری هم بخواهی مثل همیشه

هر چندم به نفعش نباشه انجام میده

سر تونا درد آوردم

برید ادامه آپا را بخونید و

واسه ماهان دعا کنید

تا زودتر از این دنیا و زندگی راحت شه

پاورقی

نمیخوام بگم ماهان همیشه محبت میکرد

ولی

ماهان واسه همیشه تنها شد